Bu işin birinci ve en sağlam yolu, Allah (cc) ve Resûlü'yle (sav) çok iyi münasebet kurmak, Din-i Mübin-i İslâm'ın prensiplerini hayatımıza hayat yapmak, gönülde derinleşmek ve tertemiz havamızla kendi âlemimizi yaşamaktır. Bir yandan bunları yaparken, bir yandan da habîs ruhların sızabileceği hiç bir boşluk ve günah penceresi bırakmamak gerekir. Ruhda açılacak bir gedik, onların sızmasına zemin hazırlayabilir.

Şeytan, isyan etmezden önce, ibâdet-ü taatta meleklerin içinde görünüyor ve onların yaptığı işi yapıyordu (Kehf, 18/50). Nurdan yaratılmış meleklerden olmadığı için de, melekler gibi teminat altında değildi. Melekler, daha önce ifâde edildiği gibi, isyan etmez, başkaldırmaz ve emrolunanı yaparlar (Tahrim, 66/6) Şeytanın içinde bulunan kibir nüvesi ve isyan tohumu, Âdem'e (as) secde teklifi karşısında çatlayıp hortlayıverince, gerçek mahiyeti ortaya çıkmıştı. Kibirle, "Ben ondan üstünüm ve hayırlıyım; onu çamurdan, beni ise ateşten yarattın" dedi (Sa'd, 38 /76). Âyetin beyanıyla, esas isyan eden İblis olup, İmam-ı Şibli'nin de ifâde ettiği gibi, bu isyanından sonra "Şeytan" ismini ve Kıyamet'e kadar da yaşama iznini aldı ve "Onlara önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından sokulacağım (baştan çıkarıp, isyan ettireceğim) diye yemin etti." (A'raf, 7/17)